Wyszukiwanie zaawansowane

Rzemiosło, niegdyś prężnie rozwijające się na terenie całych Niemiec, a szczególnie na wschodzie kraju, w ostatnim stuleciu stopniowo zaczęło ulegać naporowi industrializacji. Pieniężno było miastem rozwijającym się, któremu stale przybywało nowych mieszkańców, co zresztą widać po danych zamieszczonych na początku tej kroniki. W końcu nadszedł czas, gdy tradycyjne zakłady rzemieślnicze nie były w stanie sprostać potrzebom tak licznego społeczeństwa. Przemysł opierający się na produkcji masowej, zalał rynek nowymi produktami, przyczyniając się do upadku niejednego rzemiosła. Jednak mimo to niektórzy rzemieślnicy zdołali przetrwać i odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

Około 1930r. rolnicy powoli zaczęli przekonywać się do maszyn z silnikiem spalinowym. Zaczęli kupować traktory, wozy z ogumionymi kołami, zmotoryzowane maszyny żniwne i samochody osobowe. Pieniężno miało pięć przedsiębiorstw, które zajmowały się naprawą pojazdów samochodowych i maszyn: warsztat Rolniczej Spółdzielni Handlowej, warsztat samochodowy Rudolfa Heppnera, firmę Schoennagel & Bork, mechanika Hansa Poschmanna i ślusarza Borrmanna. Pan Rudolf Heppner w późniejszym okresie wydzierżawił swój warsztat samochodowy mechanikowi o nazwisku Reitzug.

Bank Warmiński w Królewcu / Bank der Ostpreußischen Landschaft, Königsberg/Preußen / posiadał oddział w Pieniężnie, który początkowo mieścił się przy rynku, po czym został przeniesiony do domu Kindera przy moście nad Wałszą. W 1940r. bank zlikwidował jednak ową placówkę tłumacząc decyzję wybuchem wojny. Tym samym w Pieniężnie został już tylko bank Raiffeisenbank oraz Spółdzielnia Pożyczek Bankowych. Raiffeisenbank (wcześniej Volksbank) początkowo zajmował pomieszczenia biurowe w budynku na rogu ul. Wolności ( Krugstraße ) i ul. Lidzbarskiej ( Heilsberger Vorstadt ). Później pozyskano dom po wdowie burmistrza Schwarza przy ul. Dworcowej ( Bahnhofstraße ). Aby dostosować go do własnych potrzeb zlecono przebudowę. Oprócz pomieszczeń biurowych powstało także mieszkanie dla kierownika banku Bruno Schulza.

Fabryka maszyn, a zarazem odlewnia żeliwa, mieszcząca się przy ul Dworcowej ( Bahnhofstraße ), została założona w 1877r. przez Augusta Schirrmachera. Około roku 1900 dołączono do niej tartak. Po śmierci założyciela zakładu w 1919r., przeszedł on pod zarząd jego dwóch synów: Ewalda i Fritza. Wydarzenia będące następstwem I wojny światowej oraz śmierć Fritza Schirmachera doprowadziły do zamknięcia zakładu w 1937r. Ewald Schirrmacher przez kilka lat był członkiem magistratu.

Spółdzielnia Mleczarska Pieniężno / Molkereigenossenschaft Mehlsack G.m.u.H. / została założona w 1895r. O ile mi wiadomo założyli ją ówczesny administrator dworca kolejowego Fraaß i ziemianin Müller z Różynki ( Rosengarth ). Budynek mleczarni wzniesiono przy ul. Dworcowej 14 ( Bahnhofstraße 14 ). Działalność spółdzielni miała obejmować: przetwórstwo mleka, produkcję wysokiej jakości produktów mlecznych oraz ich sprzedaż.

  Skala problemów społecznych w opinii dzieci, młodzieży oraz dorosłych mieszkańców Miasta i Gminy Pieniężno.

Pieniężno było małym miasteczkiem o charakterze rolniczym, stąd też większość z 13 działających tutaj zakładów przemysłowych dopasowywało swą działalność do potrzeb rolniczo-chłopskiej okolicy, reszta zajmowała się branżą budowlaną.

W czasopiśmie „Landvolk im Sattel” / tł. „Rolnicy w siodle” / z 11 czerwca 1939r. nasz rodzimy poeta Paul Klingenberg opisuje strukturę oraz historię owej stadniny w następujący sposób: Gdy dawniej mówiono o wschodniopruskiej hodowli koni, rozumiano pod tym pojęciem jedynie szlachetne konie gorącokrwiste. Nie wiedziano wówczas, że rolnicy już od dłuższego czasu z powodzeniem prowadzili na tym terenie hodowlę koni zimnokrwistych. Dopiero po założeniu w 1914r. przez związek hodowli koni księgi ewidencyjnej ciężkich koni roboczych, regionalni hodowcy zaczęli zyskiwać rozgłos.

W Kancelarii Notarialnej przy Sądzie Rejonowym w Pieniężnie przez wiele lat urzędował pan Walter Reichelt, adwokat i notariusz. Jednak pan Reichelt był także żywo zainteresowany losami miasta. Jako członek magistratu, przez wiele lat służył mu słowem i czynem. W dużej mierze uczestniczył w podejmowaniu przez magistrat decyzji natury prawnej. Tak czynił aż do swojej śmierci w dniu 26 kwietnia 1933r. Jeszcze w roku 1930 działalność rozpoczął drugi adwokat o nazwisku Bange. Po śmierci pana mecenasa Reichelta objął pieczę nad Kancelarią Notarialną przy Sądzie Rejonowym w Pieniężnie.