Dziś jest niedziela 02 sierpnia 2026 r. Godzina 03:41 Imieniny Gustawa, Kariny, Stefana
Melzacki szpital św. Jerzego powstał w okresie średniowiecza. Trędowaci, chorzy żebracy i włóczędzy doświadczali tu chrystusowego miłosierdzia, niektórzy z nich znaleźli tu także wieczny spoczynek. Szpital usytuowany był przy Bramie Orneckiej, na obrzeżach miasta.
Rezerwat Przyrody „Dolina Rzeki Wałszy” jest jednym z najstarszym w Polsce. Za rezerwat uznany był już w czasach przed I w. ś. o czym świadczy jego opis wykonany 1907 r. przez niemieckiego przyrodnika Hugo Conwetza. W 1949 roku wiadomość o tym podaje prof. dr Roman Kobendza w miesięczniku: "Chrońmy Przyrodę Ojczystą".
Ratusz był najważniejszą świecką budowlą autonomicznego średniowiecznego miasta i siedzibą reprezentacyjną władz. Usytuowany był zazwyczaj na środku rynku. Nazwa wywodzi się z języka niemieckiego: das Rathaus, co oznacza dom rady. Ratusz należy rozumieć jako obiekt architektoniczny i jako siedzibę władz samorządu miejskiego. W zdecydowanej większości były to budynki jednobryłowe, budowane w planie wydłużonego prostokąta, jednopiętrowe, na ogół podpiwniczone, często z wieżą, lub wieżyczką. Pierwsze wzmianki o ratuszu w Mehlsack/Pieniężnie, w literaturze historycznej istnieją w drugiej połowie XIV wieku, kiedy powstał.
Kapituła warmińska zlokalizowała wieś Lechowo, „Lichtenau” – co w języku niemieckim znaczyć może „Świetlany” i 23 października 1326 roku wystawiła przywilej lokacyjny na staropruskim polu osadniczym Colkstitine, w komornictwie melzackim/pieniężnieńskim.
Wieś została lokowana przez Kapitułę Warmińską, która równocześnie uposażyła kościół. Pierwszy proboszcz wymieniany jest w latach 1317 - 1319. W połowie XIV w. wzniesiono murowaną świątynię, którą konsekrował kardynał Stanisław Hozjusz.
23 października 1326 r. Kapituła Warmińska wystawiła przywilej lokacyjny na staropruskim polu osadniczym Colkstitine, w komornictwie pieniężeńskim. Obszar wsi obejmował 70 włók (1 włóka wynosiła około16,8 ha), z czego cztery przeznaczone na uposażenie kościoła, a siedem dla sołtysa.
Administratorem dóbr wspólnych był m. in. Mikołaj Kopernik. Zamek pieniężeński był ośrodkiem skąd Kopernik wyjeżdżał na lokacje sąsiednich wsi. W końcu stycznia i na początku lutego 1517 roku, zatwierdził prawa lokacyjne osadników w Komajnach i Pełtach. Jak podają źródła, pobyt Kopernika w Pieniężnie datuje się na okres 22 - 25 października 1518 roku oraz 11 - 12 marca 1519 roku. W dniach 11 - 12 marca dokonał lokacji w Radziejewie, Łajsach, Łoźniku i Wopach.
Most nad rzeką Wałszą w Pieniężnie jest podobno najwyższym czynnym mostem kolejowym w Polsce nad źródłem rzeki. Znane wszystkim Stańczyki zwane akweduktami Puszczy Rominckiej są wyższe od mostu w Pieniężnie o 8 metrów, jednak przestały pełnić swoją funkcję w 1945 roku, gdyż tory zostały rozebrane przez Armię Czerwoną.
Bardzo wcześnie zdano sobie sprawę z potrzeby budowy linii kolejowej pomiędzy Pieniężnem/ Mehlsack, posiadającym bogate zaplecze rolnicze, a miastem powiatowym Braniewem/Braunsberg. Oznaczało by to bowiem połączenie miasta z linią kolejową Królewiec /Königsberg – Malbork/ Marienburg – Berlin, a tym samym z resztą Rzeszy.